SUSKUN

                            

                                                    EKSİ   -   ARTI   -   MİLYON  

      Gökyüzü bugünlerde ruhu gibiydi, bir türlü gökkuşağına müsaade etmiyordu, yağmur vardı; güneşi yoktu, bulut vardı; mavisi yoktu. Derin derin içine çekti soğuğu, adımlarını sıklaştırdı ve karşıdan gelen vapura takıldı gözleri. Neredeydi eski günler, eski dostluklar diye düşündü yeni vapurlara bakarken. Değişim güzeldi ama yaşı ilerledikçe zor olmuştu adım uydurmak. Belki de teknoloji onu yaşlandırmıştı, yavaşlatmış ve bir kenarda unutuvermişti. Bunca hızlılığa rağmen yavaşlamış, yavaşlatılmış olmak normaldi belki de nasıl ki biri doğarken biri ölüyor ise. Her şey hızlıyken yılda geçiyordu. Dünü 2016 idi; bugünü 2017'nin ilk saatleriydi. Uyumak da güç olmuştu; ama sadece yatakta uyumak zordu. Zaten fazlasıyla uyutuluyordu, derin bir uykuydu ne prens uyandırabilirdi onu ne de bir kova su. Bıraksındı, uyusundu, uyandıracak tek şey belki de ölümdü.